[001] plures. Si quis ex talibus participibus unum de participibus suis disseisiverit, [002] idem habebit assisam versus participes suos tenendum in communi. [003] Si autem duos, quilibet habebit assisam suam per se quia diversæ sunt [004] disseisinæ. Et idem erit de pluribus in causa possessionis adquirendæ ante [005] partitionem hereditatis cum semel fuerit adquisita, et sunt ibi diversa iura [006] licet de re incerta. In adquirenda vero seisina alicuius antecessoris in causa [007] proprietatis, ubi12 diversæ sunt13 personæ et diversa capita sed tamen [008] quasi unus heres propter ius quod eis competit, nullus potest sine alio [009] petere seisinam antecessoris propinquam vel remotam, cum sint omnes [010] quasi unus heres propter unicum ius. Cum autem semel adita fuerit hereditas [011] et adquisita, sive divisa fuerit inter capita sive non, nullus sine alio [012] respondebit in causa proprietatis de seisina antecessoris, nec etiam in causa [013] possessionis in assisa mortis antecessoris, ut14 infra.15 De seisina vero [014] propria, si eiectus fuerit particeps unus vel plures a participe vel a16 particip- [015] fb="167"> ibus vel etiam ab extraneis personis, quilibet habebit remedium [016] per assisam per se sine participe, quia plures sunt ibi disseisinæ. Et vice [017] versa, si unus vel plures coheredes disseisinam fecerint coheredibus uni [018] vel pluribus sive extraneis uni vel pluribus, quilibet de facto suo et de [019] iniuria sua per se respondebit, quia pœna suos tenere debet auctores. Ante [020] vero aditionem hereditatis coniunctum est ius et seisina antecessoris, et ita [021] coniunctim ab omnibus peti debet, qui coniuncti sunt quasi unus heres. [022] Cum autem adita fuerit, incipit vel adhuc manet esse ius unum coniunctum [023] et seisina diversa, sed communis quousque fuerit partita. Et ideo nullus [024] sine alio respondebit alicui qui seisinam petat vel ius alicuius17 antecessoris [025] sui, nec in causa proprietatis nec in causa possessionis per assisam mortis [026] antecessoris,18 cum omnia sint eis19 communia, proprietas scilicet et possessio. [027] Si autem extraneus petat de seisina sua propria in causa disseisinæ [028] et spoliationis, si omnes disseisinam fecerint, omnes tenentur et cadunt in [029] assisam. Si autem quidam illorum et non omnes, illi tenentur qui fecerunt20 [030] et non alii. Et idem erit si unus tantum, et ipse solus incidit in assisam et in [031] pœnam et non alii. Sed esto quod disseisitus versus talem semel recuperaverit [032] per assisam sive tenementum sive pasturam, et alius particeps a [033] primo disseisitore illum iterum eiciat de eadem re, et ipse disseisitus iterum [034] super illam assisam portet: quæro an debeat procedere. Videtur quod sic [035] prima facie, quia licet eadem sit res diversæ sunt personæ, sed re vera non [036] est capienda, quia sic esset capere assisam super assisam, et hac ratione, [037] quia bene posset contingere quod ultima assisa posset esse contraria primæ, [038] et per ultimam assisam posset adnihilari quod rite actum esset per primam. [039] Et ita possunt21 esse iudicia in pendenti et esse in incerto, quod esse non
Volume 3, Page 32
Next