[001] habebit quadraginta dierum et duorum floz11 et unius ebbe,12 quia de ultra [002] mare, et similiter spatium quindecim dierum postquam venerit in [003] regnum, et etiam quatuor dierum ut prædictum est ut vires resumat [004] etcetera. Si autem extra regnum in simplici peregrinatione in Terra Sancta, [005] tunc dabitur ei dilatio unius anni extra regnum, et quindecim dierum et [006] quatuor infra ut prædictum est. Si autem in generali passagio ad Terram [007] Sanctam, dabitur ei dilatio trium annorum et quindecim dierum et quatuor [008] ut prædictum est. Et si aliquis infra tempus illud feoffatus fuerit a disseisitore, [009] si verus dominus reversus eum incontinenti eiciat, non recuperabit [010] per assisam, quia tempus tale licet longum non est computandum absenti. [011] Et ideo taliter feoffatus sibi imputare poterit, nisi prius medio tempore [012] sibi per breve de warantia prospexerit. Omnes autem qui moram fecerint [013] longiorem quoad restitutionem incontinenti seisinam suam dedisse videntur [014] oblivioni. Provideant igitur sibi illi qui voluerint reicere incontinenti [015] flagrante disseisina, quod iniuriam disseisinæ per patientiam, dissimulationem, [016] negligentiam, impotentiam, desperationem vel negligentem [017] impetrationem non tepescat, per quod amittat utramque possessionem, [018] naturalem videlicet et civilem, et disseisitor utramque13 habere incipiat ita [019] quod sine iudicio eici non possit quasi incontinenti. Qualiter autem quis [020] eici debeat incontinenti videndum erit per exemplum, et cui competit [021] assisa et cui non quia incontinenti. Ut ecce, eicio te de libero tenemento [022] tuo viribus et non iudicio, competit tibi remedium per assisam ut infra. [023] Item eicio te et tu me incontinenti flagrante disseisina, non recuperabo per [024] assisam quia passus sum id quod feci. Item eicio te et tu me incontinenti et [025] ego te postea incontinenti iterum, adhuc competit tibi assisa contra me ad [026] seisinam recuperandam, et ita erit in infinitum, quod verus possessor eicere [027] poterit incontinenti, et non competit contra ipsum assisa, et si ipse iterum a [028] spoliatore incontinenti eiciatur poterit spoliatorem reicere, et non competit [029] spoliatori assisa quia quod fecit passus est. Si autem verus possessor [030] negligens fuerit post disseisinam et negligens impetrator, patiens et dissimulans [031] iniuriam, impotens omnino vel de potentia desperans, ut prædictum [032] est, ita quod utramque amiserit possessionem, naturalem videlicet et [033] civilem, non succurritur ei nisi per assisam. Et si forte assisam contemnat [034] et possessionem suam, viribus utens non iudicio, sibi usurpare præsumat, [035] competit spoliatori propter usurpationem assisa, non quia iniuste disseisitus [036] sit, sed quia sine iudicio, et quia per negligentiam veri domini utramque [037] incepit habere possessionem, naturalem videlicet et civilem. Et si verus [038] dominus habere velit regressum, vix aut14 numquam audietur nisi tantum [039] super proprietate. Si autem velit ad assisam recurrere quæ primo ei competebat, [040] non poterit, quia assisam demeruit et gratiam iuris, et quia frustra
Volume 3, Page 23
Next