[001] habet ingressum nisi per talem qui iniuste et sine iudicio disseisivit talem, [002] postquam idem talis disseisiverat querentem vel eius heredem, propinquum [003] vel remotum, vel sine mentione de ingressu.> Et si huiusmodi tenementum [004] ulterius quam ad tertiam personam translata fuerit, locum non [005] habebit breve de ingressu, nisi sit qui dicat quod sine mentione de ingressu [006] fieri possit breve hoc modo: Præcipe A. quod iuste etcetera reddat B. [007] tantum terræ15 etcetera, unde16 C.17 de N. iniuste etcetera disseisivit ipsum [008] B. vel C. patrem vel alium antecessorem ipsius B., cuius heres ipse est ut [009] dicit. Si autem fieri debeat breve in persona heredis disseisiti versus ipsum [010] disseisitorem qui vivit, qualiter fieri debeat satis videri poterit ex præmissis. [011] Cum autem summonitus fuerit tenens, ad diem sibi datum poterit se [012] essoniare, et eodem modo petens si voluerit, et post essonium petere poterit18 [013] visum19 et iacebit. Item vocare poterit warantum sive mentio fiat de [014] ingressu sive non, dum tamen si fiat mentio de ingressu fiat vocatio de [015] persona in personam et20 de waranto in warantum, de personis in brevi [016] nominatis per ordinem usque ad ipsum disseisitorem vel eius heredem. Alii [017] vero waranti vocari non debent quam in brevi nominati, quia si non nominati [018] vocarentur et extra breve, eadem ratione qua vocaretur unus possent [019] vocari mille, et ita non teneret breve de ingressu. Si autem nulla fiat mentio [020] de ingressu ut prædictum est in brevi, in gradibus nec personis, tunc vocari [021] possunt plures in infinitum. Item si mentio fiat de ingressu, respondere [022] poterit tenens multipliciter ad breve et ad21 alia ut supra. Item quod22 non [023] habet ingressum per talem in brevi nominatum sed per alium talem non [024] f.220] nominatum, quod si probatum fuerit, cadit breve. Item respondere [025] poterit quod1 talis antecessor non disseisivit sed alius. Item quod non [026] iniuste sed iuste. Et fere omnes habebit responsiones et defensiones heres [027] disseisitoris quas haberet ille2 disseisitor contra assisam novæ disseisinæ si [028] viveret, eo quod tale breve de ingressu naturam sapit assisæ novæ disseisinæ [029] ad omnia quoad restitutionem, licet non quoad pnam, et omnia [030] terminari poterunt per iuratam. Pna autem in iudicio extinguitur. Non [031] enim erit pna corporalis infligenda propter modum disseisinæ antecessoris, [032] nec3 veniunt damna nec dabitur bos4 nisi tantum misericordia pro [033] iniusta detentione. Cum autem assisa novæ disseisinæ capta fuerit sive [034] tenens amiserit sive querens per assisam, contingit multotiens quod iuratores [035] male iuraverint, et quod ille qui per assisam amiserit sibi perquirat5 [036] per iuratam viginti quatuor ad convincendum duodecim, et quod ante