Bracton: Thorne Edition: Latin. Volume 2, Page 45

Harvard Law School Library

Bracton Online -- Latin

Volume 2, Page 45

Next

Go to Volume: Page:

[001] omnia tenenda sunt in insula quæ alvei solo adhæret, et non quæ⁴⁵ virgultis
[002] sustentatur. Si autem insula rotunda inveniatur difficile erit eam metiri.
[003] Hoc tamen observetur, ut⁴⁶ omne quod propinquius est mihi cedat, et ita
[004] illi⁴⁷ cedat quod vicinius erit. Et hoc numquam fallet. Habent quidem
[005] locum hæc in agris non limitatis, nam⁴⁸ in limitatis non habet locum ius⁴⁹
[006] alluvionis.⁵⁰ Sunt autem limitati, qui assignantur aliquibus certis locis et
[007] certis terminis,⁵¹ ut⁵² sciatur⁵³ quid cui datum sit et quid retentum et⁵⁴
[008] relictum. Præterea agris limitatis non cedit insula ratione vicinitatis in
[009] flumine publico, immo conceditur occupanti, et per consequens regi propter
[010] suum privilegium. Habet etiam locum eadem species accessionis in alveo
[011] fluminis a flumine derelicto. Cedit enim eis qui prope ripam fluminis prædia
[012] possident, pro modo scilicet latitudinis cuiuscumque agri, quæ latitudo
[013] prope ripam sit. Novus autem alveus eius iuris incipit esse cuius et ipsum
[014] flumen, id est publicum. Flumen enim alveum sibi constituendo⁵⁵ agrum
[015] privati facit publicum et publicum⁵⁶ facit privatum. Et ideo dicuntur
[016] flumina vice censitorum, id est iudicum vel principum, fungi.⁵⁷ Iudex enim
[017] vel imperator sæpe quod unius est alteri adiudicat, iuste vel iniuste, bona
[018] fidei vel mala. Sed ubi flumen mihi abstulit meum prædium per alvei constitutionem,
[019] deinde⁵⁸ redit⁵⁹ ad antiquum alveum, de iure stricto⁶⁰ in⁶¹ prædio
[020] quondam meo nihil possum vindicare. Cedit enim his⁶² qui prope ripam
[021] prædia habent. De æquitate tamen vix optinet hoc, id est nullo modo
[022] obtinet. Ubi autem flumen alveum sibi non constituit in agrum meum, sed
[023] illum inundaverit, non immutatur species eius quantum ad proprietatem.

De accessione quæ fit humana natura operante per adiunctionem specierum.

[025] HÆC⁶³ de accessione quæ fit⁶⁴ tantum divina natura operante. Est et alia,
[026] quæ fit tantum humana natura operante, quæ fit per adiunctionem unius
[027] speciei ad aliam, eiusdem generis vel diversi,⁶⁵ per⁶⁶ applumbaturam vel
[028] ferruminationem, secundum quod in Institutis⁶⁷ legitur, et ibi quæ pars
[029] alteri⁶⁸ debeat accrescere. Si autem per applumbaturam, minor cedit maiori
[030] vel pretiosiori, et si neutra pretiosior, quilibet suum vindicabit. Vindicat
[031] etiam sibi locum ius accessionis in ædificiis per humanæ naturæ laborem, ut

Notes

45. qui, MG, CM.

46. quod, V, MA.

47. illud, OC, MG, CM; ille, OA.

48. nam, V, OC, MG, CM, MC; non, OA, CE, MB, HA; om., OB, MA.

49-50. in alluvionibus, MG, CM.

51. terris, OB, MA, MB, MC.

53. scitur, CE, CM, MC.

54. et quid, MG, CM.

52-53. ubi scitur, V, OA, MG.

55. consuetudo, OA, OB, MB, MC, CE; constituit constituendo, OC.

56. Om., OC, MG, CM.

57. fingi, OB, MB.

58. demum, MA, MG.

59. rediit, MG, CM.

60. scripto, OC, MG, CM.

61. et, OA, OB, MA, MB, CE (-- prædio).

62. is, OA; eis, OB; om., MB, MA (+ et his).

63. sed, OB, MB.

64. Om., MG, CM; sit, MB.

65-66. Om., OB, MB, (* MA).

67. iniuste, MG; iniustum, OC; iustitia, MB; infra, V.

68. Om., MG, CM.